Start > Lidy Marissing > boektitel

Lidy Marissing: De plons van een vlok

  • Beschrijving

Titel: De plons van een vlok, 1991
Uitgever: Van Gennep, 1991
ISBN:


Flaptekst / Beschrijving

Met De plons van een vlok publiceert Lidy van Marissing haar eerste dichtbundel, hoewel zij al eind jaren zestig debuteerde met poëzie in de tijdschriften Raster en Raam.
In de tussenliggende jaren zijn zes romans verschenen die zich bewegen in een grensgebied tussen proza en poëzie: Ontbinding (1972), De omgekeerde wereld (1975), Het gedroomde leven (1979), Reis door loopgraven (1981), De vrouw die een rookspoor achterliet (1986) en Twee vrouwen die één keel opzetten (1988).

Op de achtergrond speelde meer of minder uitgesproken altijd de vraag van Adorno: is het mogelijk na Auschwitz nog gedichten te schrijven? Een vraag die door Adorno zelf destijds ontkennend is beantwoord.

Tussen de jaren zestig en nu heeft Van Marissing de omcirkelende en ontledende bewegingen getrokken van literair onderzoek ('het mes in het beeld zetten') in een verwarde en verdachte wereld.
Juist nu blijkt een gedicht niet (meer) per definitie een esthetiserend luxe-artikel. Voor Lidy van Marissing kan de moderne poëzie een van de steeds zeldzamer wordende kristallisatiepunten zijn binnen de voortrazende en alles uithollende reproduktiemachine; een van de weinige plekken waar nog iets kan 'gebeuren' doordat je het met je eigen ogen ziet en met je eigen hersens meemaakt.

NBD|Biblion:
De eerste dichtbundel van prozaïste Lidy van Marissing is een openbaring. De poëzie ervaart zij als een 'zien met eigen ogen en eigen hersens' in een tijd, waarin reproduktie hoogtij viert. Zo wil zij telkens weer 'het leven uitvinden', hoewel ze drommels goed weet dat 'de plons van een vlok' maar moeilijk hoorbaar is en 'een bloedende teen' maar 'even' het water verkleurt. Uitvoerige explicaties, vervat in metaforen en vergelijkingen, verwoorden haar standpunt over onze milieumisdaden, onze drang tot 'uitbreiden' en 'overspoelen'. Wrang typeert zij de vrouwelijke mens met haar clichéleven van 'lachen en bemoedigen' waardoor ze dat leven vaak als een 'uitzingen' ervaart. Was het proza van Marissing vaak moeilijk door z'n experimentele karakter, haar poëzie is helder, origineel, bij tijden zeer pregnant, bij tijden schalks. Een aanrader voor elke bewuste lezeres/lezer.